|
|
|
Een keuze uit zijn werk
Hekeldichten in brons, vol humor of bijtende spot, vragen en antwoorden die vaak een sterke ontroering oproepen zijn kenmerkende elementen in de beeldenreeks van Nelson Carrilho.
Zie ook Fools parade; optocht der dwazen". Wat staat er geschreven op de grote vellen aan de muur? Kijk de politicus met zijn januskop vergenoegd naar de teksten die door het volk klakkeloos gevolgd worden kijken of wendt hij zich af van zuivere poëzie die de waarheid vertelt? En wie bewaken het woord? Een jury? Een rechter? Maskers? We gaan naar Holland (uit de serie "Fools parade") is een populair onschuldig kinderliedje, maar ook actueel door economische malaise, veroorzaakt door een falend bestuur, ontvluchten velen nu het eiland. ('We gaan naar Holland / op een Franse boot. /De masten zijn van goud /en de vlag is Hollands,/ Pont op pont ,/ mensen op mensen,/ een hoed met zwart lint erom, / het is Holland waarheen we varen…') Carrilho volgt de wereldpolitiek met een argwanend oog. Hij is toeschouwer, kan niet ingrijpen, maar levert soms venijnig commentaar.'Het is show' zegt hij, carnaval, een schijnwereld.'Als die in Wachten op God, met in de muur de tekst 'I never promised you a rosegarden'. Cynisme? Humor? De mens is van zoveel symbolen afhankelijk, wat gebeurt er als die wegvallen; als muren geslecht worden als de Berlijnse muur? Het werk van Nelson Carrilho is niet alleen een aanklacht, het gaat ook over bevrijding en de ontroering die zij in mensen op kan roepen. Je hoeft niet op Curaçao of in Amsterdam te zijn geweest, om Nelson Carrilho's werk te begrijpen. Het spreekt voor zich, je hoeft Nelson niet persoonlijk te kennen om de schoonheid van zijn werk te ondergaan, maar ik prijs mij gelukkig dat hij wilde vertellen wat ik hier doorvertel en mij wees op details die mij anders zouden zijn ontgaan. Zoals de knipoog in La femme et l'oiseau: een vrouw vertelt een geheim aan haar boezemvriendin de vogel, terwijl ze toch zou moeten weten dat in de literatuur de vogel het symbool is van de loslippigheid. Twee ondeugden in een onderonsje. Carrilho's maatschappelijke betrokkenheid is ook terug te vinden in werk dat in Nederland en op Curaçao een plek heeft gevonden in de openbare ruimte. In het Vondelpark in Amsterdam staat een groot beeld dat hij maakte na de moord op de jonge zwarte Kerwin Duinmeijer. Een anti-racisme monument: Mama Baranka (Moeder Rots). Indachtig het gezegde 'Als je een vrouw slaat, sla je een rots', is dit beeld een eerbetoon aan alle moeders. In het Westerpark, eveneens in de hoofdstad, staat het beeld Dragers van Verre als symbool voor het multiculturele Amsterdam. Het heeft als thema de constante verplaatsing van mensen van continent naar continent. Het beeld op de berg Arrarat op Curaçao is naamloos. Een naam zou ook niet voldoende zijn. Nelson liet het mij enkele jaren geleden zien, ik liep er in een wijde cirkel omheen en nam om de meter een foto. Op iedere foto staat een ander beeld. Universele symbolen als water, vis en wiel worden gedragen als een kroon . Het beeld gaat als een bonk van kracht het gevecht aan met de gigantische ruimte rondom. Ik zag dat de kunstenaar als winnaar uit de strijd kwam.
Nelson Carrilho, geboren op 30 maart 1953 op Curaçao (Nederlandse Antillen) verhuisde in 1964 naar Nederland, waar hij in 1980 aan de Academie der Beeldende Kunsten 'Artibus' te Utrecht afstudeerde. Sindsdien heeft hij een gevoel ontwikkeld, een talent om de moderne mens te raken.
Sjoerd Kuyper, 2000 |
|